Wezwanie wyryte w posadzce jest modlitewną prośbą nawiązującą do obietnicy Matki Bożej z Fatimy: „Na końcu moje Niepokalane Serce zatriumfuje". To słowa nadziei, że przemiana świata dokonuje się nie siłą ludzkich projektów, lecz mocą Bożej łaski, za pośrednictwem Maryi.
Jan Paweł II uczynił tę wiarę jednym z fundamentów swojego pontyfikatu. Po zamachu z 13 maja 1981 roku pogłębił przekonanie, że losy świata są w rękach Matki Bożej. W Akcie Zawierzenia z 1984 roku prosił Maryję, by Jej Niepokalane Serce objawiło się „mocą, która jest większa od wszelkiego zła". Inskrypcja w naszym sanktuarium — położonym na ziemi naznaczonej wojną i cudownym ocaleniem — zamienia tę papieską modlitwę w trwałe wezwanie dla każdego tu się modlącego.
Kierujemy się pragnieniem, by wypełnić wezwanie Fatimskiej Pani, która wzywa do codziennej modlitwy różańcowej oraz do nabożeństwa do Jej Niepokalanego Serca. Jeśli ludzie spełnią te życzenia Maryi, nastanie pokój na Świecie, Rosja się nawróci oraz nadejdzie triumf Niepokalanego Serca Matki Bożej.
